Bedankt voor het doorgeven van de pen Karien! Ik ben Wieteke Vrieling en ik studeer Islam & Arabisch aan de Radboud Universiteit in Nijmegen. Mijn dochter heet Pelin (3 jaar) en ik voed haar alleen op. 

Tsja, daar zit je dan, eindelijk tijd om een stukje te schrijven. Maar waar zal ik het eens over hebben. Over het jong-en-moeder-zijn. Maarja, hoe voel dat nou eigenlijk of is het wel anders dan andere moeders. Maar eerlijk gezegd heb ik geen idee wat er anders aan is. Eigenlijk voel ik me hetzelfde als iedere andere moeder (denk ik) en maak ik dezelfde grappige, vervelende en moeilijke momenten mee. Zoals: ‘Pelin, trek je jas en je schoenen maar uit. Maar mama, jij hebt ze ook aangedaan’. Of: ‘Mama ik ben groot. Ja, je bent heel groot, maar als je groot bent, hoef je ook geen speen meer. Mama, ik ben nog klein.’ Of dat ze eerst 10 x uit haar bed komt, voordat ze eindelijk blijft liggen. Of dat getreuzel als je weg wilt gaan. 
                
De meeste mensen hebben vooroordelen over jonge moeder/tienermoeders. En het gekke is dat ik zelf ook vooroordelen heb. Het stereotype is dan ook dat ze hun school niet afmaken, vaak hun kind ‘dumpen’ bij opa & oma, dat ze hun kind niet kunnen opvoeden, omdat ze zelf nog kind zijn, enz. Die vooroordelen heb ik ook en ik denk zelf ook: ‘Meisje, waar ben je toch aan begonnen’. Ik heb het zelf overigens nooit bewust meegemaakt dat mensen iets over mij zeiden of me aankeken. Ik hoor het altijd van iemand anders. Volgens mij ben ik er Oost-Indisch doof en blind voor geworden. Zo liep ik een tijdje geleden met Pelin en een vriendin van mij door de Apenheul en opeens zei die vriendin: ‘Zag je dat die vrouw ons helemaal nakeek?’ Maar nee, ik zie dat echt niet.

Ik was zelf 18 toen ik beviel en ik heb mijn middelbare school daarna afgemaakt. Daarna wilde ik wel verder studeren, want ik kan echt niet vijf dagen in de week achter de kassa zitten (no offence!). Het studeren gaat ook heel goed, ik heb namelijk mijn propedeuse gehaald met een 7,7 gemiddeld! Vrienden van mij zeggen ook wel eens: ‘Super knap hoe je dat allemaal doet!’ Maar ik kan en hoef ’s avonds nergens meer heen, terwijl zij bij een vereniging zitten of gaan sporten of uitgaan. 

Dat het met school zo goed gaat en met Pelin overigens ook (ze liep al een half jaar voor op haar ontwikkeling!), dat helpt me wel heel erg. Als iemand me vraagt hoe ik het allemaal voor elkaar krijg, is mijn antwoord: ‘Het gaat gewoon vanzelf en ik moet het wel doen.’