Bijdrage van Gerda Carey, moeder van zoon Jasper (22,5 maanden)

Mensen hadden mij er al voor gewaarschuwd... Komt het tweede levensjaar in zicht dan komen de eerste driftbuitjes in beeld. Toen dacht ik nog: ‘mijn Jasper, nee hoor die gaat dat niet doen’. Maar ik moet toch terugkomen op dat gebied. Mijn zoontje begint toch echt een eigen willetje te ontwikkelen (en gelukkig maar).

Bijvoorbeeld vorige week, mijn man moest overwerken dus Jasper en ik aten alleen. Nog voor dat we begonnen te eten wilde meneertje van tafel want blijkbaar had hij geen zin in eten. Dus hij glijdt van zijn stoel en pobeert te ontsnappen. Ik trek hem dus weer op zijn stoel. Wat een enorme gier en brulpartij uitlokte. Mijn oren toeterden (mentale aantekening; nr 1 op boodschappenlijstje: oordopjes aanschaffen). Jemig, meneer krijgt zijn zin niet tjonge jonge. Uiteindelijk kon ik hem toch kalmeren door hem op schoot te nemen en toen wilde hij best wel een hapje eten (nog steeds op schoot zittend by the way..), dat zal wel niet pedagogisch verantwoord zijn maar hij at tenminste.

Afgelopen zaterdag was een ander voorbeeld. Manlief en ik dachten dat we wel even nieuwe schoentjes konden kopen voor Jasper. ‘Bad idea’ .... want toen de aardige verkoopster met een meetapparaat aan kwam zetten viel dat niet in goede aarde bij onze lieve Jasper. Aan Jasper’s lijf geen rare apparaten no way. Bij het zien van het  onschuldige apparaat had Jasper het wel door; “vandaag worden mijn voeten niet opgemeten, mevroutje de verkoopster” zal hij wel gedacht hebben. Ze heeft echt alles uit kast getrokken maar ze kon Jasper niet overtuigen (gieren,brullen, zich hevig verzetten waren het gevolg, gelukkig was het rustig in de winkel....). Uiteindelijk de voetafdruk van zijn zool uit zijn oude schoen maar opgemeten. Om mijn en haar leed iets te verzachten had ik toch de neiging om te vragen of dit schoenmaatopneemterreur van Jasper wel een keer overging (ik was toch zeker niet de enige ouder met dit probleempje). Natuurlijk beaamde ze vriendelijk dat het uiteindelijk heus wel over zou gaan.

Toen Jasper trouwens eenmaal zijn nieuwe schoenen aanhad, zat het wel snor, eventjes een proefrondje gedraaid en een oh zo vrolijke Jasper liep al zwaaiend en doei doei zeggend de schoenwinkel uit (mama betaalt wel....).

Ik geef de pen door aan Bettina Gerrits, een collega van het Maaswaal College en moeder van 3 kinderen.