Ode aan alle oma’s en opa’s!

Vandaag was ik vrij. Ik heb zelf onze dochter naar school gebracht en weer opgehaald. Tussen de middag viel het me weer op. Het was me al vaker opgevallen. Van de ongeveer 25 kinderen in de klas waren er meer opa’s en oma’s dan dat er moeders of vaders waren. Die waren aan het werk. Zoals ook ik morgen weer aan het werk ben. En ja, ook mijn moeder brengt en haalt onze dochter dan. Ze zijn ook wel eens ziek, onze kinderen. Eigenlijk vinden we dat een van ons dan thuis moet proberen te zijn. Maar vorige week ging dat echt niet. Onze dochter was ziek en een telefoontje naar Opa en Oma en het was geregeld.

Of die keer dat mijn collega belde dat er een vrouw in bad ging bevallen. Ik had het nog nooit meegemaakt en wilde daar héééél graag bij zijn. Binnen 10 minuten was mijn zoontje al bij Opa en belde ik aan bij het huis waar het ging  gebeuren. Ik wist niet hoelang het ging duren. Hoe laat was ik weer terug? Maar ik wist dat het goed was.

Maar soms…. Voel ik me ook wel bezwaard. Je vraagt toch maar steeds iemand om zijn tijd in te zetten om jouw ‘probleem’ op te lossen. Hoewel ze het niet snel als een ‘probleem’ zullen ervaren om hun kleinkinderen op te vangen.  En als ze dat wel doen zijn er niet veel die dat uitspreken. Ik vraag me ook wel eens af waarom ze altijd maar weer ‘ja’ zeggen. Voor jou, voor de kleinkinderen of voor zichzelf?

Ook vraag ik me wel eens af hoe het allemaal zou moeten zonder al die opa’s en oma’s die onze kinderen van school halen, hele dagen opvangen of ’s nachts komen ophalen als er broertje of zusje op komst is. Want waar vroeger veel moeders thuis waren of er altijd wel een ‘goede buur’ was, werkt tegenwoordig  het merendeel van de moeders buitenhuis en kennen velen de buur minder goed. Tenminste niet zo goed om hun  eigen kind aan toe te vertrouwen. (Misschien zou dat anders moeten zijn)

Is er eigenlijk ook een dag voor opa’s en oma’s? Net zoals Vaderdag of Moederdag? Een rondje googelen leert dat deze er tussen 2004 en 2006 is geweest. In het leven geroepen door Jonge Gezinnen BV. Blijkbaar had het weinig commerciële potentie want het is dus alweer afgeschaft. In Italië niet, daar vieren ze op 2 oktober Festa dei Nonni; het feest van de grootouders. Maar ja dat is Italië…

Hoe dan ook, zonder onze opa’s en oma’s zou het voor ons vele malen lastiger zijn om zo fijn te kunnen werken als we nu kunnen. En daarvoor wil ik bij deze onze opa’s en oma’s danken.

Femke Wasscher, Verloskundige in Wijchen

Ik geef de pen door aan Karien Petri (zwangerschapsdocent en gastvrouw van het moedercafé)