Bijdrage van Ursula Remers, moeder van zoon Bas (3jr).

Een paar maanden geleden zijn we begonnen met het trainen van onze zoon Bas om zindelijk te worden.

Toen hij eenmaal gewend was aan het potje, hij ging er met kleding en al opzitten als wij op het toilet zaten, duurde het niet lang of hij zat er met zijn blote billen op. Na twee dagen was het zover. Het eerste plasje lag in het potje. Groot feest. Eerst natuurlijk heel hard papa roepen onder vermelding van de grote gebeurtenis. In een optocht, Bas voorop, papa en mama luid zingend er achteraan, naar het toilet om het plasje door te spoelen. Dikke knuffels en trotse woorden. En dan de beloofde sticker uitzoeken en op het papier plakken waarop mama vol trots de datum van het eerste plasje heeft geschreven.

Inmiddels is het tweede vel papier al bijna volgeplakt. Gaan we dagelijks in optocht naar het toilet om het plasje door te spoelen. We vallen in huis over de brilverkleiners, er is zelfs een opvouwbare variant voor onderweg, en overal liggen voorleesboekjes over zindelijk worden. Met het plassen gaat het goed, maar poepen op het potje of op het toilet is nog niet gelukt.  

Met het beloofde cadeautje in het vooruitzicht zit hij regelmatig met een rood hoofdje op het potje. Door al dat oefenen zal het vast niet lang meer duren. Ondertussen roept hij vrolijk dat opa een cadeautje mag uitzoeken als hij ziet dat opa naar het toilet is geweest.  

Vorige week had hij na een nacht slapen een droge luier. Snel ging hij op het potje zitten en deed een grote plas. In optocht gingen we naar het toilet terwijl ik vertelde dat hij nu toch echt zindelijk werd. Tijdens het doorspoelen van het plasje riep hij luid: “ik ben misselijk!” Bezorgd keek ik op en vroeg hem of hij buikpijn heeft. “Nee”, riep hij nog luider, “ik hoef geen luier meer aan!”

De pen geef ik door aan Gerda Carey, moeder van zoon Jasper (21 maanden) en lerares op het VMBO van het Maaswaal College.